Goodbye Centennial... Goodbye Toronto...

De laatste dagen voor mijn vertrek kwamen eraan & dus hoog tijd voor de laatste leuke dingen om te doen. Canada’s Wonderland stond nog op mijn LANG verlanglijstje, en deze was redelijk vlug bereikbaar. Het ligt zo een anderhalf uurtje van ons vandaag in ‘Vaughan’. Vancouver daarentegen ligt uren met het vliegtuig van Toronto aan de andere kant van Canada. Je kan daar ook met de trein heen en in totaal ben je ongeveer 7 dagen kwijt enkel en alleen aan reistijd. Aan de foto’s te zien ziet het er adembenemend uit, de Rocky Mountains in de sneeuw. Dit ligt helaas buiten mijn budget en buiten mijn overblijvende resterende uurtjes. Het zal daarom op mijn verlanglijstje blijven staan denk ik :-)

Eens aangekomen in Vaughan met de GO-bus lag er een inmens groot pretpark voor ons: CANADA’s WONDERLAND. Yoeri, Myrte, Charlotte en ik keken alvast naar de hoogste achtbaan ‘Behemoth’ die boven het pretpark uitstak. 230feet hoog, 5.318feet en met een snelheid van 125 km/uur gaat hij stijl naar onder. Akelig! Met een plannetje van het park zijn we meteen overal gaan aanschuiven. De rijen vielen nog goed mee. We moesten in een heel aantal attracties niet eens aanschuiven en mochten we blijven zitten voor een 2de rit. Ik heb de hele dag kriebels gehad in mijn buik, de angst van mijn leven beleefd, je kon het trouwens van mijn gezicht aflezen waar Myrte geweldig duidelijke foto’s van heeft getrokken, buikpijn gehad, ... maar toch eigenlijk trots op mijzelf. We zijn bijna overal ingeweest, buiten de draaimolens. Daar waren Yoeri, Myrte en Charlotte te groot voor. Dat lees je goed... ik nog niet ;-) Er zijn zo een 65 ‘thrilling’ achtbanen en het pretpark bestaat in zijn geheel uit 200 attracties. ’s Middags zijn we een hamburger met frieten gaan eten waar we omringd waren door de meeuwen die Yoeri aan het voederen was met frieten. Het was die dag regenachtig, maar enkele uren later kwam de zon dan toch nog tevoorschijn en hebben we er nog even van kunnen genieten. Eén van de laatste attracties die we hadden gedaan was heel speciaal die ik in België (nog) niet ben tegengekomen. De ‘skyrider’! Hierin moest je staan!!! Het was net een achtbaan zoals vele anderen die loopings maakte, een hoge snelheid had, enorme scherpe bochten nam, etc. Het geeft je een eng gevoel, maar geweldig gewoon!! Yoeri en ik hebben een waterattractie aangedurfd, met uiteraard een kletsnatte douche als gevolg over ons. We waren bijna aan het einde van de waterrit, waar ik aan het juichen was dat ik lekker droog was, totdat we de grote waterval tegenkwamen en die RECHT op mij viel... lekker plekkerig die jeans! Uiteindelijk kwamen we midden in het KIDS-park. Het was al bijna sluitingstijd, maar wouden nog even een kinderachtbaan doen. Als enigste kleine kinderen zaten we vooraan in de achtbaan. Eén van de mannen die toezicht hield was in Nederland geweest. De woorden die hij nog wist waren oa “Hou je bek!” & “Keeskop!” Ik lag helemaal plat! Als afsluiter gingen we een traditionele koffie halen bij Starbucks Coffee en liepen helemaal uitgeput van de vermoeiende, maar memoriabele dag, naar het busje.

Op een zonnige dag zijn Charlotte, Myrte en ik een wandeling gaan maken in de buurt van en in de U of T. Dit is de grootste en meest populaire Universiteit, naast Ryerson, van Toronto. Vele studenten komen hier banken en hersenen verslijten. Het zijn prachtige gebouwen. De Universiteit bestaat uit verscheidene gebouwen, waar de departementen onderverdeeld zijn zoals Art, Faculty(waar Myrte haar onderzoek heeft uitgevoerd in pharmacie), ..., etc. De gebouwen verschillen van structuur en bouwmateriaal. Het ene gebouw ziet er nog steeds uit zoals die opgebouwd werd, met oude bakstenen, het andere gebouw zoals de faculteit, die ook een aantal jaren later werd opgebouwd, bestaat volledig uit glazen beramingen en is uiterst modern. Binnenin, wat typisch Canadees, of Torontisch :-) is, zijn alle spullen kortbij elkaar in kleine ruimtes volgepropt en ontbreekt er wel wat organisatie. Het eerste wat mij meteen opviel in één van de oudere universiteitsgebouwen was de traplift! Qua openbare aangepaste hulpmiddelen, wordt daar wel voldoende aandacht aan besteed. Ik merk in de metro’s bijvoorbeeld dat er aangepaste ruimtes en liften voorzien zijn voor rolstoelgebruikers. Er zijn openbare toiletten voorzien, zowel in als buiten restaurants, etc. Vandaar die traplift die ik ook weer zo geweldig vond. Voor de mensen waarbij de traplift niet bekend in de oren klinkt: de traplift is een aangepast orthopedagogisch hulpmiddel, voor mensen die motorisch gezien niet meer goed of niet te been zijn. Aan de trappen is er tegen de muur een rail gebouwd en onderaan de rail kan je plaatsnemen in de automatische ‘stoellift’ die je na het drukken op een knop naar boven brengt. Naast openbare gebouwen wordt dit vooral in huizen geplaatst, dat ook gebruikt wordt door ouderen.

Dinsdag 09’ Juni was uiteindelijk mijn laatste dag stage in de CICC. Wat ga ik de kinderen, teachers, Stef en mijn mentor Sue ontzettend missen. Ik voelde die dag dat er weer een geen vreugdevol afscheid in het verschiet lag. Vorig jaar in het KIDS had ik hetzelfde gevoel. Daar had ik ook zo een geweldige tijd beleefd met de kinderen en de begeleiding. De dag ervoor, maandag dus, waren Sue en ik gaan samen zitten voor de BIG evaluation. Na een zweterig dagje teacher geweest te zijn, moest ik alvast gaan plaatsnemen in de story room. Sue zei: “Begin al maar schrik te krijgen.” Grapjas! De bespreking van mijn evaluatie is vlot verlopen, waar ik al een goed gevoel bij had, het zou ook maar raar zijn als ik ineens na 4.5 maand voor verrassingen kwam te staan. Na het mega-evaluatiepakket, had Sue een zak voor mij klaarstaan. “Ik kan je toch niet naar België laten gaan zonder Canadese souvenirtjes om ons te herinneren hé!” Er was een dag dat ik zo rood was als tomaten Ketchup van Heinz, en ik dus een ferme slag had gehad van de zon. In de zak zat een hoofdparaplu zodat ik niet meer verbrand zou geraken zegt ze dan! Echt leuke souvenirs: sokken, boekje voor notities, knuffelbeertje, pennen, potloden, etc. Het allermooiste wat ze mij heeft geschonken waren 3 boekjes van de instelling. Je raadt het nooit! ‘The very hungry caterpillar’ !! Mijn favoriete verhaal van deze periode. De tranen stonden in mijn ogen en zeker toen Sue mij nog een goed vastnam. “Je komt toch eens terug hé?” Ik hoop het Sue... ik hoop het! Die dag was voor mij het emotioneelst. Terug naar Dinsdag. Afscheid nemen van iedereen en van de kinderen. ’s Morgens kwam Sue naar mij gelopen: “San, je gaat vandaag nog eens teacher zijn!” Ik heb van ieder moment genoten: de aankomst van de kinderen, speeltijd in de gym, quiet time, de crea-activiteit, de boerderijtafel, story time en uiteraard MUSIC CIRCLE! Met volle borst heb ik gezongen en de kinderen zongen Bye Bye San! Man man, moeilijke momenten... Al die lieve, kleine gezichtjes. Met één van de mama’s ga ik nog contact hebben via mail. Haar dochtertjes zijn echte schatten! In de namiddag heb ik mij nog eens goed uitgeleefd en gespeeld met de kinderen van de Kindergarten. Jammer dat één van die bengeltjes die dag niet aanwezig was, hij zit heerlijk in Cuba. Het einde van de dag naderde en iedereen signeerde nog even mijn Canadese vlag en hebben we nog vlug een fotoshoot gedaan. Ik ben in een geweldig team terechtgekomen en het was mij een ervaring waard. Ik had mij geen betere stageperiode in Canada kunnen voorstellen! Goodbye Centennial...

Inpakken maar... Woensdag een dag later, ben ik EINDELIJK maar eens aan mijn koffer begonnen. Waar ik ga ik in godsnaam al die leuke spullen stoppen. Gelukkig kwam ik met 1 koffer en kon ik met 2 terug naar huis gaan... Pff, so heavy!! Ik heb een aantal keren opnieuw moeten inpakken om alles erin te krijgen en ben er eens goed gaan opzitten. Voor de rest ben ik de laatste dingetjes gaan aankopen, gaan rondslenteren in China Town en Kensington market; zo een gezellig marktje. 's Avonds ben ik gezellig met mijn schaapke de Yoeri voor de laatste keer Grieks gaan eten in Greek Town. Deze keer niet bij MR. Greek, maar bij 'The Friendly Greek; Souvlaki place'. Het was een heerlijk weertje en 's avonds wordt Greek Town belicht met romantische lichtjes in de bomen langs de weg. Ik heb een Chicken Gyro dinner besteld vergezeld met een 'Apelia' wijntje en Yoeri heeft voor een souvlaki dinner gekozen. Yoeri ging nog even richting Wataru en ik heb 's avonds thuis nog een babbeltje geslaan met mijn roomie Myrte. Ik ben weer laat in mijn bedje gekropen.

Vrijdag, het is zover! Ik kan het maar niet geloven dat het 12 Juni is ... die dag lag enkele maanden geleden nog ver in het verschiet en nu staat hij al voor de deur. Ik heb een tegenstrijdig gevoel, enerzijds is er nog zoveel te doen in Toronto met de mensen die ik hier heb leren kennen. Anderzijds wacht mijn andere thuis op mij waar ik zo naar uit kijk om iedereen terug te zien. Ik voelde mij net zoals in België 'thuis' in Toronto, daarom is het afscheid zo moeilijk. Waaaw, wat een bijzondere trip. Ik wordt er even stil van. Aan al diegenen die een kans voor hen hebben liggen om dit mee te maken, ik zeg je "Neem ze gewoon!" Dit was een groot hoofdstuk in mijn levensboek & bij deze sluit ik mijn Canada verhaal af!

It's time to go home, Goodbye Toronto...