My weekend and the start at CiCC

Vandaag zijn we alweer een weekje verder. Ik verblijf hier nu al anderhalve week in Toronto & toch lijkt het alsof ik hier al 2 maanden ben. Heel raar! Alles gaat hier zijn gewone gangetje en ik vloei er lekker in mee!

Even mijn geheugen eens opfrissen... Donderdag 05/02 had ik een gewone vrije dag en ben ik wat gaan rondwandelen met Diana en Javier in de shoppingmall van "Finch". Hier in Finch(noorden van Toronto) kan je bowlen en net zoals in België, maar dan al om 5PM kan je hier ook Disco-bowlen. Lijkt me leuk om hier eens te doen!
Die avond zijn we samen met nog 2 Braziliaanse meisjes(Mariana & Carina) iets gaan drinken in een bar. Ik weet niet als het een Spaans of een Braziliaans cafeetje was, maar in ieder geval kan je hier dagelijks een specifieke cocktail drinken aan een zeer goedkope prijs. Bijvoorbeeld op dinsdag kan je een "Mojito" drinken aan $5, woensdag een "Margerita" & op donderdag een "Caipirinha" aan dezelfde prijs($5 = €3)! Zalig drankje die Caipirinha! Daar hebben we met ons allen dan van genoten & hebben we ieder er zo 4 naar binnen gespeeld. We konden hierna nog allemaal onze weg terugvinden naar het appartement hoor =)
Na een gezellige avond hebben we nog een beetje Gossip Girl gekeken en zijn we daarna in slaap gedommeld.

Vrijdag heb ik nog een beetje geluierd en de metro gepakt naar hier en daar. Canadezen zijn toch ongelooflijk vriendelijke mensen! De meeste toch voor zover ik heb ontdekt. Deuren openhouden en ik hoor veel "Thank you, have a good day"! Echt proper zijn ze niet, hier en daar veel rommel en de openbare toiletten zijn niet ontzettend hygiënisch, maar er is niet veel verschil als je het vergelijkt met de drukke steden in België. Aan de andere kant zie ik niet veel afval buiten liggen en wordt dit door de "stadsmannen" =) goed opgeruimd. Aangezien er vaak een koud, regenachtig en sneeuwerig klimaatje heerst over Canada, worden de streetcars niet echt proper gehouden. Iedereen loopt er toch dagelijks in en uit met zijn sneeuwbotten en het is niet de moeite om dit iedere dag te reinigen.

Rond 6PM weer tijd om iets te knabbelen en rond 10.30PM hadden we zin om weer een stapje in de wereld te zetten. Op naar UNION(zuiden van Toronto)! Hier kan je de CN-Tower van dichtbij zien. Schitterend 's avonds, met al die lichtjes! Vrijdag gaan er veel mensen uit en hier in UNION kan je veel Clubs terugvinden. Net zoals in de films, moet je op één van de lijsten staan en minstens 19 jaar zijn om er binnen te mogen. Strenge bewaking, maar veilig! Aangezien mijn mede-kotgenootjes nog niet deze leeftijd bereikt hebben, zijn we op zoek gegaan naar een andere bar "Piccadilly Circus", waar we met $5 inkom welkom waren. We hebben hier echt dikke fun gehad! Fijne muziek zoals R&B, hip-hop, veel commerciële nummertjes, etc. Een beetje zoals in de Discotheken in België, Nederlandse nummers niet inbegrepen natuurlijk!
We hebben weer een aantal Pitchers samen opgedronken & helaas is Rach aan de Tequila begonnen; "Not good for you!" ;-)
Rond 5AM terug slenterend op weg naar huis hebben we met ons allen nog een broodje van het Hot-Dogkraampje gegeten, Mmm... heerlijk om op dat late/vroege uurtje een snack binnen te spelen. Aangekomen met de streetcar, die ongelooflijk maar waar, nog steeds rijdt op dat uur(24/24), zijn we allen als een blok in slaap gevallen.

Zaterdag heb ik niet veel gedaan, aangezien het een druk weekje was, maar 's avonds waren we uitgenodigd bij onze 2 Japanse kameraadjes Kenitchi & Wokkaba, waar ze voor ons een Japans gerechtje hebben klaargemaakt! Delicious! Natuurlijk ben ik de naam vergeten, want Japans is niet mijn sterkste taal :D.

Zondag was mijn laatste weekend- dagje en deze heb ik gevuld met een beetje voorbereiding voor mijn eerste dagje stage in de CICC & met wat Episodes van Friends en Gossip Girl. Hierbuiten hebben we afscheid moeten nemen van één van mijn roommates Javier, die zich terug, na een maandje vakantie in Toronto, gaat begeven richting Mexico. We zijn samen naar de luchthaven gegaan om hem uit te wuiven en: "Toen waren ze nog met 3!"
Die avond was ik wat zenuwachtig, aangezien het mijn eerste echte werkdag ging zijn, maar ergens had ik ook wel een aangenaam en rustgevend gevoel, omdat ik hen woensdag al had ontmoet en dit van een leien dakje liep. Ik heb mijn wekkertje ingesteld & ben met kriebeltjes in slaap gevallen.

7AM! Rrringgg! Mijn wekker natuurlijk. Pff, zó vroeg opstaan! Met kleine oogjes ben ik naar de badkamer gewandeld en heb hierna mijn lunchpakketje klaargemaakt. Na mijn heerlijke Honey Loops Cornflakes, ben ik vertrokken richting St. Clair op weg naar de CICC.
Eens aangekomen, eindelijk, want ik was de verkeerde richting opgewandeld, ben ik meteen naar de leefgroep gegaan en had Sue mijn mentor, mij verwelkomd. Er waren al een aantal kinderen aanwezig & ik begon de jasjes uit te doen en hield de kinderen een beetje bezig. Totdat iedereen klaar is, mogen ze wat vrij gaan spelen met het klaarliggende speelgoed. Wat zijn het toch kleine schatjes. Die dag waren er 13 kleuters aanwezig in deze leefgroep 'downstairs' en er waren ongeveer 15 kleuters 'upstairs'. Ik moest doorheen de dag de eerste groep begeleiden. Veel kinderen hebben het Down- syndroom en de meeste hebben nog een bijkomende problematiek zoals oa een hoorstoornis, autisme, etc. Sommigen hebben dan enkel autisme en een aantal hebben een mentale beperking of een specifiek syndroom zoals het Prader Willie Syndrom, Microcephaly, global delays(een algemene benaming als diagnose waarvan ze het niet echt weten), etc. Ieder kind heeft dus nood aan een aangepaste begeleiding/programma om de ontwikkeling effectiever te kunnen stimuleren en te bevorderen. Voor mijzelf is het nog niet volledig duidelijk wat ieder kind heeft en hierbij dan nodig heeft. Die dag heb ik vooral geobserveerd, maar toch proberen in te vloeien in hun werkmethodes. Aangezien bijna ieder kind dagelijks een 'volunteer' heeft, had ik mijn aandacht het meeste gevestigd op K., het jongste meisje van de groep, waar er geen diagnoses van zijn genomen en geïntegreerd is in de CICC. Mijn mentor apprecieerde het enorm dat ik de begeleiding van haar zo wat op mij had genomen, want normaal heeft ze nooit een echte volunteer. Deze voormiddag ging al snel voorbij, waarin we wat hebben geknutseld, naar de gym zijn geweest, een muziekronde hebben gedaan, etc. 11.30AM ongeveer is het tijd voor de kinderen om naar huis te gaan. Na mijn middagpauze waren er 5 kinderen aanwezig. Dit is de vaste groep in de Kindergarten 'Downstairs' die ik toen moest begeleiden, waarvan er 3 zijn met het Down- syndroom, 1 met autisme & een jongetje waarvan er geen diagnose meer is gesteld. Ik dacht bij mezelf: "Ooh, dat wordt een rustige namiddag, met maar 5 kinderen van 4-6 jaar!" Maar ja... schijn bedriegt! Wat een ratjes zijn het! Die dag waren ze heel onrustig en namen ze met ontzettend veel energie deel aan de activiteiten en sessies. Ongelooflijk! Er was een sensory-verf-activiteit en echt ALLES hing vol met verf. De muren, de tafel, de grond, hun kleren, hun gezicht, aangezien sommigen er van begonnen te smullen =), en natuurlijk mijzelf inbegrepen hing vol met verf! Olé! Hierna hebben ze een snack gegeten en werd de namiddag afgesloten met een muziekronde en een weergave van de kalender. Het was een heel interessante, leerrijke dag voor mij. Veel kinderen, veel nieuwigheden, andere methodes. Ik heb er zeker niet mijn buikje van vol, want na één dagje heb ik nog niet alles kunnen opnemen voor mijzelf en daarom kijk ik zeker uit naar de volgende dag.
Eens terug thuis was ik vermoeid! Ahja, natuurlijk, want San was weer voor de 2de keer verloren gelopen in Toronto. Ongelooflijk! Hoe doe ik het? Ik heb nochtans deze route eens gedaan. Ik had geen flauw idee waar ik was. Ik had de metro teruggepakt richting het zuiden naar Yongestreet en stapte af in station 'Bloor', omdat dit het middelpunt is van de metro's. Ik wandelde naar buiten en keek rond. Hmm, raar! Dit komt mij toch niet bekend voor. Waar ben ik? Uitgeput en vermoeid probeerde ik wat rond te wandelen en ben ik een buschauffeur tegengekomen die Jones Avenue niet kende en hij vond het raar dat ik vroeg achter een streetcar want hier in Bloor rijden er helemaal geen streetcars. STRANGE ??? Hij zei: "Verderop aan het einde van deze straat kom je aan een kruispunt waar er normaal wel streetcars rijden en daar kan je vragen of ze Jones Avenue kennen." Ja, inderdaad, daar aangekomen nam ik de streetcar en ik zat op de juiste die richting mijn appartementje reed. Ik begreep er nog altijd niets van en mijn roommates konden mij er ook niet veel van vertellen. Hoe ga ik het morgen doen? Ik kan maar moeilijk iedere dag aankomen in Bloor en de weg niet vinden. Ik was van plan om het morgen eens opnieuw te vragen in het metrostation en dan zien waar ik ga uitkomen. Die avond ben ik al om 9PM gaan slapen. Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik zó vroeg mijn bedje ben ingekropen. Na natuurlijk eerst een heerlijke portie Ravioli te hebben gegeten, want mijn maagje rammelde van de honger. Sweet dreams!

De volgende ochtend, terug onderweg naar mijn stageplaats, zat ik in de metro en toen viel mijne Dollar! Ik moest gewoon 2 haltes met de metro verder naar het zuiden toe, naar 'College' genaamd en DAAR kon ik mijn streetcar nemen. Man man, die San toch. Typisch zeker? Ik had mij zo gebaseerd op dat middelpunt, maar neen, daar was het niet te doen. Dat weten we gelukkig dan ook alweer!

Voor de rest hebben Diana, Rach en ik een verlengd weekendje gepland naar Quebec. Dit is één van de Franstalige gedeeltes van Canada iets meer naar het noord-oosten toe. We vertrekken normaal gezien vrijdagavond met de bus, komen ongeveer 's morgens vroeg aan in Quebec(busrit van ongeveer 10uur) en we verblijven in een Hotelletje tot maandag. Dit wordt mijn eerste echte rondrit(Trip) in Canada. Na het komende weekend hier meer over!

See ya! Au revoir!