"Een terugblik van mijn reisje naar het oude Quebec..."
Aangezien Rakel(Rach), mijn roommate, vrijdag 20/02 ging vertrekken richting Mexico, wouden de meisjes nog een weekendje doorbrengen in 'Quebec City'. "San! Geen zin om met ons drietjes naar QUEBEC te gaan?" Hmmm... Dat zag ik in ieder geval meteen zitten! Het is altijd leuk om verschillende delen van Canada te zien en ik was heel benieuwd naar welke verschillen, óf geen verschillen, met Toronto ik zou terugvinden. Na wat rond te hebben gezocht naar een leuk hotelletje en een ticket te hebben geboekt voor de busrit, stonden we vrijdagavond met onze gepakte valieskes klaar om te vertrekken. Quebec, here we come!
Met de metro aangekomen aan het busstation, waren er al heel wat vakantiegangers aan het aanschuiven voor de bussen. Een groot gedeelte hadden als bestemming USA of Montréal(Canada). Na het uitpluizen welk perron voor ons bestemd was, kwam de bus aangereden richting Montréal, wat zo een 8 à 9u rijden is om daar te geraken. Het was een HEEL lange busrit. Pijn aan mijn rug, pijn aan mijn benen, niet veel ruimte om een dutje te doen, maar 1 busstop(pauze) in het vooruitzicht, een koud briesje, etc. Wie er het goedkoopst vanaf wil zijn, dan maar de bus op zeker?! Na het ontwaken in de vroege uurtjes en enkele Franse verkeersborden die onze raampjes passeerden, dachten we JOEPIE, we zijn er bijjjjjna, we zijn er bijjjjjna, maar nog niet helemaal! Met heel veel nieuwsgierigheid zaten we met onze snuitjes geplakt aan de venster, aan het genieten van de omgeving in Montréal. Eens aangekomen in het busstation Montréal was het maar een 15 minuutjes wachten om over te stappen op de bus richting 'Quebec City' OLE!
Hier en daar toch wat foto'tjes proberen te nemen en een dutje proberen te doen, want het was nog een 4-tal uurtjes rijden...
Uiteindelijk aangekomen, waren we al slenterend onderweg om ons eerste hotel te vinden. Het was héél druk voor de tijd van het jaar, om een hotel te vinden, want dit weekend was het 'Carnival' in het oude Quebec. Zoals bij ons genaamd Carnaval, maar dan al vierend op hun manier. Wij met ons drietjes verbleven de eerste nacht in Hotel 'Pur'. Een modern, aangenaam en heel proper hotel, waar je door de dag naar het zwembad, sauna of fitnesscentrum kan gaan. Gelukkig deelden we de prijs door 3 voor één 2-persoonskamer, zodat het niet te duur ging uitkomen. Op dat moment kon ik mijn voeten wel in HEET water steken, ze waren zo goed als bevroren. We hebben toen een beetje relaxed op ons zalig bed, warmere kledij aangetrokken en toen zijn we vertrokken richting 'Vieille Qubec'(het oude Quebec). Mmm... maar eerst een broodje naar binnen spelen in de SUBWAY.
"Carnival"
Op één van de pleintjes stond er een grote schaatsbaan met daarrond wat kraampjes waar je gezellig iets kunt drinken. Hier en daar liepen mensen rond op stelten die heel leuke kostuums aanhadden en je met sneeuw bekogelde. Lekker nat!
Wanneer je onder de oude brug doorloopt, kom je winkel-wandelstraten tegen waar ook veel Franse of Italiaanse restaurantjes te vinden zijn. Moet je zeker eens doen met je geliefde in deze gezellige, romantische stad.
Wat later op de avond kwamen we heel wat oude, historische gebouwen tegen, waaronder een aantal kerken. De foto's zijn subliem! Wat verderop stond er een grote, stijle ijsbaan, waar je met Canadese sleeën naar onder kon roetsjen. Man, man wat een snelheid, ocharme mijn bloeddruk! Het uitzicht vanaf deze witte heuvel is uniek en zeker met de mooie zonsondergang. Veel te mooi om waar te zijn! Hier hebben we langggg genoten van de omgeving en ondertussen elkaar wat bekogeld met sneeuw/IJSballen =D
Een feestelijk deuntje leidde ons tot het 'Carnival-festijn' op één van de mooiste plekken in Quebec(naar mijn weten toch). Hier kom je verscheidene ijssculpturen tegen en een groot ijskasteel met een ijsbaan, waar de kinderen vanaf kunnen 'sliden'. Het mooie eraan is dat binnenin het ijs, het kasteel belicht wordt. Verder zijn er nog een hoop mooie lichtgevende, ijssculpturen en gebouwen die je op je gemak kan bekijken.
Tijd voor een borreltje, zeg ik dan! Waw, zelfs de toogkes en de borrelglaasjes zijn van ijs gemaakt! Het lijkt wel een soort van kerstmarkt, met leuke houten huisjes, een grote eettent, hier en daar een haardvuur waar de jeugd rond zit met een gitaar in de hand,...
Tijd om terug naar het hotel te gaan als we nog vlug in het zwembad willen jumpen. Aangezien we 'keiharde' meisjes zijn & nog niet na tiktak moeten gaan slapen, wouden we nog een stapje in de wereld gaan zetten. Op zoek naar het uitgaansleven! Na het rondzwerven kwamen we een toffe straat tegen met een aantal lichtgevende bars & clubs en hier hebben we de pannen van het dak gedanst en rond 2 à 3u, wat een redelijk goed uurtje is, ons MEGA-bed in gekropen. Snurk Snurk!
"Second day in Quebec"
10u 's morgens... Time to get up! It's a new fresh Quebec-day! Na het uitchecken van ons hotel, gingen we richting ons volgende en laatste hotel, 'Hotel La Maison'(ofzoiets), wat niet zo ver van het stadje ligt. Totaal verrast van de aangename, warme, propere kamer, want per persoon was het nog geen $30(€15)! Die dag ben ik voor de EERSTE KEER naar de Mc Donalds geweest! Mmmm, buikje vol natuurlijk. Verder hebben we de buurt wat verkend en door de steegjes getaffeld. Aan de Notre Dame van Quebec, waar we helaas niet binnen mochten, stond de 11-14jarige ijshockey-team van Mexico! Ze waren heel geïnteresseerd in mijn Mexicaanse roommates natuurlijk. Vriendelijke en heel open mensen zijn het, die Mexicaantjes! Wel, even wennen, zo als het enige WIT Belgje te staan tussen deze latino's =)
De rest van de avond hebben we doorgebracht in ons hotelkamertje en TV gekeken, met een lekkere, geleverde pizza in de hand! Doodmoe van de vermoeide 2 dagen, viel ik al vlug in slaap...
"Hotel de Glace"
Maandag, onze laatste dag in Quebec, moesten we vroeg opstaan om het busje te nemen naar het bekende IJSHOTEL 'Hotel de Glace' wat zo een uurtje rijden is. Afgedropt in een hele hoop sneeuw, zagen we het hotel in ons vizier. Zoveel sneeuw/ijs heb ik nog nooit gezien nl 40.000 ton sneeuw is er jaarlijks nodig om dit spectakel neer te zetten. Je kan dit bezichtigen vanaf Januari tot eind maart, want vanaf dan begint de sneeuw te smelten tot een immens groot meer... Ongelooflijk maar waar! Ieder jaar zijn er 8 weken nodig om dit op te bouwen. Snel zijn ze ook nog, want de details zijn verbluffend! (De foto's hier in mijn album zijn een aanrader)
In de namiddag terug aangekomen in het oude Quebec, zijn we een gezellig restaurantje tegengekomen en hebben we ons hier een tijdje gesetteld. Met een heerlijke 'Chocolat Chaud' als afsluiter.
Deze stad heeft je veel historisch te bieden en in de winter is het hier magisch! Je kan het een heel klein beetje vergelijken met Italië of Frankrijk en de drukte zoals in Toronto of Brussel is hier niet echt te vinden. Het Frans is een beetje anders dan het Frans in Frankrijk, want naar mijn ervaring toe, spreken de Fransen iets meer eleganter en de Canadezen in Quebec iets langzamer.
Tijd om terug te keren naar Toronno, ons stekje wacht op ons. Het was een onvergetelijk weekendje in Quebec, eentje om zeker te onthouden!
Bon soir!
zaterdag 21 februari 2009
woensdag 11 februari 2009
My weekend and the start at CiCC
Vandaag zijn we alweer een weekje verder. Ik verblijf hier nu al anderhalve week in Toronto & toch lijkt het alsof ik hier al 2 maanden ben. Heel raar! Alles gaat hier zijn gewone gangetje en ik vloei er lekker in mee!
Even mijn geheugen eens opfrissen... Donderdag 05/02 had ik een gewone vrije dag en ben ik wat gaan rondwandelen met Diana en Javier in de shoppingmall van "Finch". Hier in Finch(noorden van Toronto) kan je bowlen en net zoals in België, maar dan al om 5PM kan je hier ook Disco-bowlen. Lijkt me leuk om hier eens te doen!
Die avond zijn we samen met nog 2 Braziliaanse meisjes(Mariana & Carina) iets gaan drinken in een bar. Ik weet niet als het een Spaans of een Braziliaans cafeetje was, maar in ieder geval kan je hier dagelijks een specifieke cocktail drinken aan een zeer goedkope prijs. Bijvoorbeeld op dinsdag kan je een "Mojito" drinken aan $5, woensdag een "Margerita" & op donderdag een "Caipirinha" aan dezelfde prijs($5 = €3)! Zalig drankje die Caipirinha! Daar hebben we met ons allen dan van genoten & hebben we ieder er zo 4 naar binnen gespeeld. We konden hierna nog allemaal onze weg terugvinden naar het appartement hoor =)
Na een gezellige avond hebben we nog een beetje Gossip Girl gekeken en zijn we daarna in slaap gedommeld.
Vrijdag heb ik nog een beetje geluierd en de metro gepakt naar hier en daar. Canadezen zijn toch ongelooflijk vriendelijke mensen! De meeste toch voor zover ik heb ontdekt. Deuren openhouden en ik hoor veel "Thank you, have a good day"! Echt proper zijn ze niet, hier en daar veel rommel en de openbare toiletten zijn niet ontzettend hygiënisch, maar er is niet veel verschil als je het vergelijkt met de drukke steden in België. Aan de andere kant zie ik niet veel afval buiten liggen en wordt dit door de "stadsmannen" =) goed opgeruimd. Aangezien er vaak een koud, regenachtig en sneeuwerig klimaatje heerst over Canada, worden de streetcars niet echt proper gehouden. Iedereen loopt er toch dagelijks in en uit met zijn sneeuwbotten en het is niet de moeite om dit iedere dag te reinigen.
Rond 6PM weer tijd om iets te knabbelen en rond 10.30PM hadden we zin om weer een stapje in de wereld te zetten. Op naar UNION(zuiden van Toronto)! Hier kan je de CN-Tower van dichtbij zien. Schitterend 's avonds, met al die lichtjes! Vrijdag gaan er veel mensen uit en hier in UNION kan je veel Clubs terugvinden. Net zoals in de films, moet je op één van de lijsten staan en minstens 19 jaar zijn om er binnen te mogen. Strenge bewaking, maar veilig! Aangezien mijn mede-kotgenootjes nog niet deze leeftijd bereikt hebben, zijn we op zoek gegaan naar een andere bar "Piccadilly Circus", waar we met $5 inkom welkom waren. We hebben hier echt dikke fun gehad! Fijne muziek zoals R&B, hip-hop, veel commerciële nummertjes, etc. Een beetje zoals in de Discotheken in België, Nederlandse nummers niet inbegrepen natuurlijk!
We hebben weer een aantal Pitchers samen opgedronken & helaas is Rach aan de Tequila begonnen; "Not good for you!" ;-)
Rond 5AM terug slenterend op weg naar huis hebben we met ons allen nog een broodje van het Hot-Dogkraampje gegeten, Mmm... heerlijk om op dat late/vroege uurtje een snack binnen te spelen. Aangekomen met de streetcar, die ongelooflijk maar waar, nog steeds rijdt op dat uur(24/24), zijn we allen als een blok in slaap gevallen.
Zaterdag heb ik niet veel gedaan, aangezien het een druk weekje was, maar 's avonds waren we uitgenodigd bij onze 2 Japanse kameraadjes Kenitchi & Wokkaba, waar ze voor ons een Japans gerechtje hebben klaargemaakt! Delicious! Natuurlijk ben ik de naam vergeten, want Japans is niet mijn sterkste taal :D.
Zondag was mijn laatste weekend- dagje en deze heb ik gevuld met een beetje voorbereiding voor mijn eerste dagje stage in de CICC & met wat Episodes van Friends en Gossip Girl. Hierbuiten hebben we afscheid moeten nemen van één van mijn roommates Javier, die zich terug, na een maandje vakantie in Toronto, gaat begeven richting Mexico. We zijn samen naar de luchthaven gegaan om hem uit te wuiven en: "Toen waren ze nog met 3!"
Die avond was ik wat zenuwachtig, aangezien het mijn eerste echte werkdag ging zijn, maar ergens had ik ook wel een aangenaam en rustgevend gevoel, omdat ik hen woensdag al had ontmoet en dit van een leien dakje liep. Ik heb mijn wekkertje ingesteld & ben met kriebeltjes in slaap gevallen.
7AM! Rrringgg! Mijn wekker natuurlijk. Pff, zó vroeg opstaan! Met kleine oogjes ben ik naar de badkamer gewandeld en heb hierna mijn lunchpakketje klaargemaakt. Na mijn heerlijke Honey Loops Cornflakes, ben ik vertrokken richting St. Clair op weg naar de CICC.
Eens aangekomen, eindelijk, want ik was de verkeerde richting opgewandeld, ben ik meteen naar de leefgroep gegaan en had Sue mijn mentor, mij verwelkomd. Er waren al een aantal kinderen aanwezig & ik begon de jasjes uit te doen en hield de kinderen een beetje bezig. Totdat iedereen klaar is, mogen ze wat vrij gaan spelen met het klaarliggende speelgoed. Wat zijn het toch kleine schatjes. Die dag waren er 13 kleuters aanwezig in deze leefgroep 'downstairs' en er waren ongeveer 15 kleuters 'upstairs'. Ik moest doorheen de dag de eerste groep begeleiden. Veel kinderen hebben het Down- syndroom en de meeste hebben nog een bijkomende problematiek zoals oa een hoorstoornis, autisme, etc. Sommigen hebben dan enkel autisme en een aantal hebben een mentale beperking of een specifiek syndroom zoals het Prader Willie Syndrom, Microcephaly, global delays(een algemene benaming als diagnose waarvan ze het niet echt weten), etc. Ieder kind heeft dus nood aan een aangepaste begeleiding/programma om de ontwikkeling effectiever te kunnen stimuleren en te bevorderen. Voor mijzelf is het nog niet volledig duidelijk wat ieder kind heeft en hierbij dan nodig heeft. Die dag heb ik vooral geobserveerd, maar toch proberen in te vloeien in hun werkmethodes. Aangezien bijna ieder kind dagelijks een 'volunteer' heeft, had ik mijn aandacht het meeste gevestigd op K., het jongste meisje van de groep, waar er geen diagnoses van zijn genomen en geïntegreerd is in de CICC. Mijn mentor apprecieerde het enorm dat ik de begeleiding van haar zo wat op mij had genomen, want normaal heeft ze nooit een echte volunteer. Deze voormiddag ging al snel voorbij, waarin we wat hebben geknutseld, naar de gym zijn geweest, een muziekronde hebben gedaan, etc. 11.30AM ongeveer is het tijd voor de kinderen om naar huis te gaan. Na mijn middagpauze waren er 5 kinderen aanwezig. Dit is de vaste groep in de Kindergarten 'Downstairs' die ik toen moest begeleiden, waarvan er 3 zijn met het Down- syndroom, 1 met autisme & een jongetje waarvan er geen diagnose meer is gesteld. Ik dacht bij mezelf: "Ooh, dat wordt een rustige namiddag, met maar 5 kinderen van 4-6 jaar!" Maar ja... schijn bedriegt! Wat een ratjes zijn het! Die dag waren ze heel onrustig en namen ze met ontzettend veel energie deel aan de activiteiten en sessies. Ongelooflijk! Er was een sensory-verf-activiteit en echt ALLES hing vol met verf. De muren, de tafel, de grond, hun kleren, hun gezicht, aangezien sommigen er van begonnen te smullen =), en natuurlijk mijzelf inbegrepen hing vol met verf! Olé! Hierna hebben ze een snack gegeten en werd de namiddag afgesloten met een muziekronde en een weergave van de kalender. Het was een heel interessante, leerrijke dag voor mij. Veel kinderen, veel nieuwigheden, andere methodes. Ik heb er zeker niet mijn buikje van vol, want na één dagje heb ik nog niet alles kunnen opnemen voor mijzelf en daarom kijk ik zeker uit naar de volgende dag.
Eens terug thuis was ik vermoeid! Ahja, natuurlijk, want San was weer voor de 2de keer verloren gelopen in Toronto. Ongelooflijk! Hoe doe ik het? Ik heb nochtans deze route eens gedaan. Ik had geen flauw idee waar ik was. Ik had de metro teruggepakt richting het zuiden naar Yongestreet en stapte af in station 'Bloor', omdat dit het middelpunt is van de metro's. Ik wandelde naar buiten en keek rond. Hmm, raar! Dit komt mij toch niet bekend voor. Waar ben ik? Uitgeput en vermoeid probeerde ik wat rond te wandelen en ben ik een buschauffeur tegengekomen die Jones Avenue niet kende en hij vond het raar dat ik vroeg achter een streetcar want hier in Bloor rijden er helemaal geen streetcars. STRANGE ??? Hij zei: "Verderop aan het einde van deze straat kom je aan een kruispunt waar er normaal wel streetcars rijden en daar kan je vragen of ze Jones Avenue kennen." Ja, inderdaad, daar aangekomen nam ik de streetcar en ik zat op de juiste die richting mijn appartementje reed. Ik begreep er nog altijd niets van en mijn roommates konden mij er ook niet veel van vertellen. Hoe ga ik het morgen doen? Ik kan maar moeilijk iedere dag aankomen in Bloor en de weg niet vinden. Ik was van plan om het morgen eens opnieuw te vragen in het metrostation en dan zien waar ik ga uitkomen. Die avond ben ik al om 9PM gaan slapen. Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik zó vroeg mijn bedje ben ingekropen. Na natuurlijk eerst een heerlijke portie Ravioli te hebben gegeten, want mijn maagje rammelde van de honger. Sweet dreams!
De volgende ochtend, terug onderweg naar mijn stageplaats, zat ik in de metro en toen viel mijne Dollar! Ik moest gewoon 2 haltes met de metro verder naar het zuiden toe, naar 'College' genaamd en DAAR kon ik mijn streetcar nemen. Man man, die San toch. Typisch zeker? Ik had mij zo gebaseerd op dat middelpunt, maar neen, daar was het niet te doen. Dat weten we gelukkig dan ook alweer!
Voor de rest hebben Diana, Rach en ik een verlengd weekendje gepland naar Quebec. Dit is één van de Franstalige gedeeltes van Canada iets meer naar het noord-oosten toe. We vertrekken normaal gezien vrijdagavond met de bus, komen ongeveer 's morgens vroeg aan in Quebec(busrit van ongeveer 10uur) en we verblijven in een Hotelletje tot maandag. Dit wordt mijn eerste echte rondrit(Trip) in Canada. Na het komende weekend hier meer over!
See ya! Au revoir!
Even mijn geheugen eens opfrissen... Donderdag 05/02 had ik een gewone vrije dag en ben ik wat gaan rondwandelen met Diana en Javier in de shoppingmall van "Finch". Hier in Finch(noorden van Toronto) kan je bowlen en net zoals in België, maar dan al om 5PM kan je hier ook Disco-bowlen. Lijkt me leuk om hier eens te doen!
Die avond zijn we samen met nog 2 Braziliaanse meisjes(Mariana & Carina) iets gaan drinken in een bar. Ik weet niet als het een Spaans of een Braziliaans cafeetje was, maar in ieder geval kan je hier dagelijks een specifieke cocktail drinken aan een zeer goedkope prijs. Bijvoorbeeld op dinsdag kan je een "Mojito" drinken aan $5, woensdag een "Margerita" & op donderdag een "Caipirinha" aan dezelfde prijs($5 = €3)! Zalig drankje die Caipirinha! Daar hebben we met ons allen dan van genoten & hebben we ieder er zo 4 naar binnen gespeeld. We konden hierna nog allemaal onze weg terugvinden naar het appartement hoor =)
Na een gezellige avond hebben we nog een beetje Gossip Girl gekeken en zijn we daarna in slaap gedommeld.
Vrijdag heb ik nog een beetje geluierd en de metro gepakt naar hier en daar. Canadezen zijn toch ongelooflijk vriendelijke mensen! De meeste toch voor zover ik heb ontdekt. Deuren openhouden en ik hoor veel "Thank you, have a good day"! Echt proper zijn ze niet, hier en daar veel rommel en de openbare toiletten zijn niet ontzettend hygiënisch, maar er is niet veel verschil als je het vergelijkt met de drukke steden in België. Aan de andere kant zie ik niet veel afval buiten liggen en wordt dit door de "stadsmannen" =) goed opgeruimd. Aangezien er vaak een koud, regenachtig en sneeuwerig klimaatje heerst over Canada, worden de streetcars niet echt proper gehouden. Iedereen loopt er toch dagelijks in en uit met zijn sneeuwbotten en het is niet de moeite om dit iedere dag te reinigen.
Rond 6PM weer tijd om iets te knabbelen en rond 10.30PM hadden we zin om weer een stapje in de wereld te zetten. Op naar UNION(zuiden van Toronto)! Hier kan je de CN-Tower van dichtbij zien. Schitterend 's avonds, met al die lichtjes! Vrijdag gaan er veel mensen uit en hier in UNION kan je veel Clubs terugvinden. Net zoals in de films, moet je op één van de lijsten staan en minstens 19 jaar zijn om er binnen te mogen. Strenge bewaking, maar veilig! Aangezien mijn mede-kotgenootjes nog niet deze leeftijd bereikt hebben, zijn we op zoek gegaan naar een andere bar "Piccadilly Circus", waar we met $5 inkom welkom waren. We hebben hier echt dikke fun gehad! Fijne muziek zoals R&B, hip-hop, veel commerciële nummertjes, etc. Een beetje zoals in de Discotheken in België, Nederlandse nummers niet inbegrepen natuurlijk!
We hebben weer een aantal Pitchers samen opgedronken & helaas is Rach aan de Tequila begonnen; "Not good for you!" ;-)
Rond 5AM terug slenterend op weg naar huis hebben we met ons allen nog een broodje van het Hot-Dogkraampje gegeten, Mmm... heerlijk om op dat late/vroege uurtje een snack binnen te spelen. Aangekomen met de streetcar, die ongelooflijk maar waar, nog steeds rijdt op dat uur(24/24), zijn we allen als een blok in slaap gevallen.
Zaterdag heb ik niet veel gedaan, aangezien het een druk weekje was, maar 's avonds waren we uitgenodigd bij onze 2 Japanse kameraadjes Kenitchi & Wokkaba, waar ze voor ons een Japans gerechtje hebben klaargemaakt! Delicious! Natuurlijk ben ik de naam vergeten, want Japans is niet mijn sterkste taal :D.
Zondag was mijn laatste weekend- dagje en deze heb ik gevuld met een beetje voorbereiding voor mijn eerste dagje stage in de CICC & met wat Episodes van Friends en Gossip Girl. Hierbuiten hebben we afscheid moeten nemen van één van mijn roommates Javier, die zich terug, na een maandje vakantie in Toronto, gaat begeven richting Mexico. We zijn samen naar de luchthaven gegaan om hem uit te wuiven en: "Toen waren ze nog met 3!"
Die avond was ik wat zenuwachtig, aangezien het mijn eerste echte werkdag ging zijn, maar ergens had ik ook wel een aangenaam en rustgevend gevoel, omdat ik hen woensdag al had ontmoet en dit van een leien dakje liep. Ik heb mijn wekkertje ingesteld & ben met kriebeltjes in slaap gevallen.
7AM! Rrringgg! Mijn wekker natuurlijk. Pff, zó vroeg opstaan! Met kleine oogjes ben ik naar de badkamer gewandeld en heb hierna mijn lunchpakketje klaargemaakt. Na mijn heerlijke Honey Loops Cornflakes, ben ik vertrokken richting St. Clair op weg naar de CICC.
Eens aangekomen, eindelijk, want ik was de verkeerde richting opgewandeld, ben ik meteen naar de leefgroep gegaan en had Sue mijn mentor, mij verwelkomd. Er waren al een aantal kinderen aanwezig & ik begon de jasjes uit te doen en hield de kinderen een beetje bezig. Totdat iedereen klaar is, mogen ze wat vrij gaan spelen met het klaarliggende speelgoed. Wat zijn het toch kleine schatjes. Die dag waren er 13 kleuters aanwezig in deze leefgroep 'downstairs' en er waren ongeveer 15 kleuters 'upstairs'. Ik moest doorheen de dag de eerste groep begeleiden. Veel kinderen hebben het Down- syndroom en de meeste hebben nog een bijkomende problematiek zoals oa een hoorstoornis, autisme, etc. Sommigen hebben dan enkel autisme en een aantal hebben een mentale beperking of een specifiek syndroom zoals het Prader Willie Syndrom, Microcephaly, global delays(een algemene benaming als diagnose waarvan ze het niet echt weten), etc. Ieder kind heeft dus nood aan een aangepaste begeleiding/programma om de ontwikkeling effectiever te kunnen stimuleren en te bevorderen. Voor mijzelf is het nog niet volledig duidelijk wat ieder kind heeft en hierbij dan nodig heeft. Die dag heb ik vooral geobserveerd, maar toch proberen in te vloeien in hun werkmethodes. Aangezien bijna ieder kind dagelijks een 'volunteer' heeft, had ik mijn aandacht het meeste gevestigd op K., het jongste meisje van de groep, waar er geen diagnoses van zijn genomen en geïntegreerd is in de CICC. Mijn mentor apprecieerde het enorm dat ik de begeleiding van haar zo wat op mij had genomen, want normaal heeft ze nooit een echte volunteer. Deze voormiddag ging al snel voorbij, waarin we wat hebben geknutseld, naar de gym zijn geweest, een muziekronde hebben gedaan, etc. 11.30AM ongeveer is het tijd voor de kinderen om naar huis te gaan. Na mijn middagpauze waren er 5 kinderen aanwezig. Dit is de vaste groep in de Kindergarten 'Downstairs' die ik toen moest begeleiden, waarvan er 3 zijn met het Down- syndroom, 1 met autisme & een jongetje waarvan er geen diagnose meer is gesteld. Ik dacht bij mezelf: "Ooh, dat wordt een rustige namiddag, met maar 5 kinderen van 4-6 jaar!" Maar ja... schijn bedriegt! Wat een ratjes zijn het! Die dag waren ze heel onrustig en namen ze met ontzettend veel energie deel aan de activiteiten en sessies. Ongelooflijk! Er was een sensory-verf-activiteit en echt ALLES hing vol met verf. De muren, de tafel, de grond, hun kleren, hun gezicht, aangezien sommigen er van begonnen te smullen =), en natuurlijk mijzelf inbegrepen hing vol met verf! Olé! Hierna hebben ze een snack gegeten en werd de namiddag afgesloten met een muziekronde en een weergave van de kalender. Het was een heel interessante, leerrijke dag voor mij. Veel kinderen, veel nieuwigheden, andere methodes. Ik heb er zeker niet mijn buikje van vol, want na één dagje heb ik nog niet alles kunnen opnemen voor mijzelf en daarom kijk ik zeker uit naar de volgende dag.
Eens terug thuis was ik vermoeid! Ahja, natuurlijk, want San was weer voor de 2de keer verloren gelopen in Toronto. Ongelooflijk! Hoe doe ik het? Ik heb nochtans deze route eens gedaan. Ik had geen flauw idee waar ik was. Ik had de metro teruggepakt richting het zuiden naar Yongestreet en stapte af in station 'Bloor', omdat dit het middelpunt is van de metro's. Ik wandelde naar buiten en keek rond. Hmm, raar! Dit komt mij toch niet bekend voor. Waar ben ik? Uitgeput en vermoeid probeerde ik wat rond te wandelen en ben ik een buschauffeur tegengekomen die Jones Avenue niet kende en hij vond het raar dat ik vroeg achter een streetcar want hier in Bloor rijden er helemaal geen streetcars. STRANGE ??? Hij zei: "Verderop aan het einde van deze straat kom je aan een kruispunt waar er normaal wel streetcars rijden en daar kan je vragen of ze Jones Avenue kennen." Ja, inderdaad, daar aangekomen nam ik de streetcar en ik zat op de juiste die richting mijn appartementje reed. Ik begreep er nog altijd niets van en mijn roommates konden mij er ook niet veel van vertellen. Hoe ga ik het morgen doen? Ik kan maar moeilijk iedere dag aankomen in Bloor en de weg niet vinden. Ik was van plan om het morgen eens opnieuw te vragen in het metrostation en dan zien waar ik ga uitkomen. Die avond ben ik al om 9PM gaan slapen. Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik zó vroeg mijn bedje ben ingekropen. Na natuurlijk eerst een heerlijke portie Ravioli te hebben gegeten, want mijn maagje rammelde van de honger. Sweet dreams!
De volgende ochtend, terug onderweg naar mijn stageplaats, zat ik in de metro en toen viel mijne Dollar! Ik moest gewoon 2 haltes met de metro verder naar het zuiden toe, naar 'College' genaamd en DAAR kon ik mijn streetcar nemen. Man man, die San toch. Typisch zeker? Ik had mij zo gebaseerd op dat middelpunt, maar neen, daar was het niet te doen. Dat weten we gelukkig dan ook alweer!
Voor de rest hebben Diana, Rach en ik een verlengd weekendje gepland naar Quebec. Dit is één van de Franstalige gedeeltes van Canada iets meer naar het noord-oosten toe. We vertrekken normaal gezien vrijdagavond met de bus, komen ongeveer 's morgens vroeg aan in Quebec(busrit van ongeveer 10uur) en we verblijven in een Hotelletje tot maandag. Dit wordt mijn eerste echte rondrit(Trip) in Canada. Na het komende weekend hier meer over!
See ya! Au revoir!
woensdag 4 februari 2009
The first days in Toronto ...
Hi Everyone!
Ondertussen is het mijn derde dag in Toronto the City. Eigenlijk zijn deze 3 dagen al vrij snel omgevlogen. Er is veel te doen hier en ook veel om te bekijken. Wanneer je gewoon al in je straat loopt, kom je ontzettend veel mensen en winkels tegen. Enerzijds maakt deze drukte je zo klein en anderzijds is het zo eenvoudig om er mee in te vloeien. Ik heb het hier echt naar mijn zin.
Maandag 02/02 was mijn eerste echte dag in Canada. Ik was al klaarwakker om 8.00u, wat voor mij echt een uitzondering is op een vrije dag. Hmmm.. Wat zou ik eerst doen? Ik had even mijn laptopje aangezet 's morgens uit nieuwsgierigheid. Ik werd overweldigd door berichtjes via MSN vanuit België. Het deed wel goed om even contact te hebben met hen. Ik heb wel tegen mijzelf gezegd, dat ik niet TE veel contact ga zoeken met België, zodat ik mijn verblijf niet moeilijk ga maken, om heimwee te voorkomen. In ieder geval het lukt aardig om mij hier goed te voelen. Er zijn nog geen traantjes gevloeid; gelukkig. Na even contact te hebben gehad met thuis om aan te geven dat ik goed en wel ben aangekomen, ben ik mij toch maar eens wat gaan verfrissen om de buurt te gaan verkennen.
In mijn straat zijn er veel winkels waar je onder andere je winkelwaren kan kopen. Dat heb ik die dag dan ook gedaan. Ik ben mijn boodschappen gaan doen in 'Food Basics'. Je kan dit een beetje vergelijken met de kleine Super-GB in Genk. Een aantal dingen zoals oa handdoeken heb ik hier niet kunnen vinden, maar als je de 'streetcar' neemt en de metro dan kom je uit in verschillende shoppingmalls met andere grotere Supermarkets waar je alles wat je maar wil kan terugvinden. Voor de rest ben ik maandag niet verder dan mijn straat gegaan, aangezien ik mijn kamertje nog moest inrichten =)
Mijn kamer vind ik echt gezellig en het is natuurlijk fijn dat wanneer je met 3 huisgenoten samenleeft, je voor jezelf nog een eigen stekje hebt. Vlakbij 'Food Basics' ligt een shoppingcenter 'Gerrard Square' waar er allerlei andere soorten winkels liggen en waar ik mijn geld kan afhalen. Dit is dus ook binnen handbereik. 's Avonds heb ik hier een Subway- broodje gegeten met lekkere groentjes, wat je ook kan terugvinden bij ons in Hasselt. Ze gooien je hier bij wijze van spreken dood met allerlei eten, vooral Fast- food, maar ook veel Aziatisch eten en koffie-shopjes met lekkere gebakjes, etc. Dit is dus de reden waarom de meeste mensen hier uit- huis eten. Mmm... toch maar proberen om voor mijzelf wat te koken in mijn appartement.
De dag was snel om en tegen 6PM kwamen mijn roommates terug van weggeweest en hebben we verder kennisgemaakt, beetje TV gekeken en hebben we 'Jungle Speed' en 'UNO' gespeeld. Ongelofelijk dat ze UNO kennen :D Echt plezant... Volgende keer doen we het dan eens met een lekker drankje?, zeiden ze dan. Gekke Mexicaantjes, maar super vriendelijk en heel open naar andere mensen toe. Die avond na de spelletjes was ik alweer moe en ben ik gaan slapen. Misschien een beetje last van een jetlag?
Dinsdag werd ik rond 10AM ongeveer wakker geloof ik. Weer niet zo laat, als mijn normaal dagverloop op een vrije dag, maar ik denk dat door deze nieuwe omgeving je niet lang wil slapen en natuurlijk lig ik vlakbij de metro's en het drukke verkeer buiten. Rond 11AM ben ik voor mijn TTC-pasje gaan kijken. Hiermee kan ik alle bussen, metro's en trams nemen wanneer en hoeveel ik maar wil. Dit is een maand geldig en is niet zo echt goedkoop, maar is nodig om mij te kunnen verplaatsen naar mijn stageplaats dat een klein half uurtje rijden van mij af ligt. Ik heb mij ook een SIM-kaartje aangeschaft, zodat ik mijn GSM in vooral noodgevallen kan gebruiken als ik onderweg ben of af en toe een berichtje kan doen. De metro's kan je om de 5min. nemen en dit geldt ook voor de bussen en de streetcars(trammen). Deze shoppingmall in Dundas(Eaton) kan je vergelijken met het shoppingcentrum in Wijnegem. Héél groot dus en is fijn om er binnen in rond te wandelen. De winkels zelf heb ik nog niet echt bezocht, maar dat komt later nog wel ;-) 'I Love Shopping'
Hierna was het ongeveer tijd om terug te keren naar mijn stekje, om daar mijn heerlijke Spaghetti voor te bereiden en het resultaat mag gegeten worden! Jammie!
Zelfs mijn huisgenoten vonden het heerlijk! Alleen dat ze in Mexico alles, maar dan ook alles graag pikant eten! Ze hebben een Mexicaans sausje hier gevonden; Really HOT! Je mond staat in brand en dan zeggen ze tegen u dat het nog maar een laag niveau is voor hun en het nog Pikanter mag... Jeetje!
Die dag was ik HEEL erg moe en ben ik na wat TV te hebben gekeken al gaan slapen. De volgende dag(woensdag) heb ik afgesproken met Diana en Raquele(Rach) na hun schooluren om iets te gaan eten om 1PMin Eglinton(in de buurt van hun College waar ze Engels volgen). Hopelijk geen Mc Donalds,aub!
Wednesday, 03/03.
Vandaag de belangrijk dag: Meeting with the CICC. De ontmoeting met de begeleiders, mijn mentor Sue en mijn contactpersoon Kim ging heel vlotjes. Wat zijn het enorm vriendelijke en open mensen! Ze verwelkomen je direct en geven je een specifieke rondleiding doorheen het centrum. Ze zijn ook heel flexibel in hun werk(systeem). We hebben zowat mijn uren besproken en heb de kinderen al eens gezien. Heel klein, lief en speels. Mijn verwachting van het centrum was wel een beetje anders. Ik had gedacht dat dit gebouw véél groter ging zijn, maar de leefruimtes zijn klein, compacter en iedereen loopt er druk in de weer om de kinderen te begeleiden. De leefruimtes zijn mooi en goed visueel ingericht met veel kleuren en geordende kastjes. Ieder kind heeft een 'volunteer'(individuele begeleider) om de ontwikkeling beter te kunnen stimuleren. Hierbuiten houden ze ook sensoriële sessies zoals o.a. een muzieksessie, waar ze een aantal liedjes zingen met de kinderen. Er wordt ook veel aandacht besteed aan visuele ondersteuning zoals pictogrammen, heen- en weer- schriftjes, voorwerpen, etc. De doelgroep in de 'Preschool' bestaat uit 32 kinderen(dit wordt gesplitst) met verscheidene diagnoses zoals het Down- syndroom, mentale beperkingen, zicht- of hoorproblemen, etc. van 2 tot 4 jaar. In de namiddag help ik om 5 kinderen van 4 tot 6 jaar te begeleiden die een ASS- diagnose of een downsyndroom hebben. Deze laatste groep behoort tot de 'Kindergarten'. Ik kijk er naar uit om maandag om 8.30AM te beginnen en eindig mijn dag om ongeveer 4.30PM. Een lange maar ik denk een leerrijke dag, want de eerste dag mag ik vooral observeren en hun werkmethodes leren kennen. Spannend!
Na deze warme meeting was het iets na 12.00u 's middags en was ik ruim op tijd om af te spreken met mijn Mexicaantjes. We zijn iets gaan eten in 'Cafè Crêpes'. HEEERLIJK gewoon, die lekkere pannenkoeken! Dat heeft mij echt gesmaakt. Een heel gezellig, koffiehuisje waar je allerlei lekkernijen kan bestellen. Zelf heb ik een pannenkoek met banaan, vanille-ijs en chocoladesaus gegeten, Mmm! Het was een gezellig onderonsje. Die dag heb ik een Japanner van Tokio(vriend van de Mexicaantjes) leren kennen. Wat een grappige kerel! Hij is hier zoals de meisjes ook aan het studeren en vandaag wou hij een interview afleggen over de Mexicaanse gewoontes. Hierna zijn we doorgewandeld naar de Subway en de metro gepakt richting 'Museum in Queen's park' waar je iedere woensdag gratis een bezoekje kan brengen aan het History-Museum waar je fosielen en Dinosaurussen kan terugvinden. Echt magisch om naar de kijken en als je geïnteresseerd bent in de Egyptische geschiedenis, kan je hier ook veel van terugvinden zoals mummies, farao's, hiërogliefen, etc. (Foto's zie Album San-in-Canada). Het uurtje vloog al snel voorbij wanneer je gezonken bent in de geschiedenis. Buiten begon het al aardig donker te worden en we slenterden verder voorbij een mooi uitzicht op de CN-Tower met wat sneeuw hier en daar! Terug de metro op onderweg naar ons cultureel stekje, hebben we nog snel een warme maaltijd klaargemaakt en zijn we op zoek gegaan naar een cafeetje om onze avond af te sluiten. We wilden eerst iets gaan drinken in Margerita's maar dat bleek gesloten te zijn. Het is volgens mij meer een restaurant, ook al lijkt het enorm op een Spaanse Bar. Daar stonden we dan, Diana, Rach en ik, -20 graden en al springend om warm te krijgen, nadenkend over waar we naartoe kunnen gaan. In diezelfde straat nog, kwamen we een kleine Karaoke-Bar tegen waar amper iemand aanwezig was. Toch besloten we om hier binnen te gaan en ene te drinken. De muziek sprak ons wel aan en we hebben met ons 3 één grote 'Pitcher' besteld. Dit is een zo wat anderhalve liter kan bier voor maar liefst $10,5(=ongeveer €6). Het bier smaakte ons en na een gezellige babbel, waarbij onze oogjes na een aantal uurtjes bijna dichtvielen, zijn we terug naar Jones Avenue gegaan en ons bedje ingekropen. Wat een zalige, drukke dag!
Je kan merken dat ik hier al vrij goed ben gesetteld en Toronto mij enorm bevalt. De ideale plek voor je studentenleven te beleven of af te sluiten en andere culturen te leren kennen!
See you later! Adios!
Ondertussen is het mijn derde dag in Toronto the City. Eigenlijk zijn deze 3 dagen al vrij snel omgevlogen. Er is veel te doen hier en ook veel om te bekijken. Wanneer je gewoon al in je straat loopt, kom je ontzettend veel mensen en winkels tegen. Enerzijds maakt deze drukte je zo klein en anderzijds is het zo eenvoudig om er mee in te vloeien. Ik heb het hier echt naar mijn zin.
Maandag 02/02 was mijn eerste echte dag in Canada. Ik was al klaarwakker om 8.00u, wat voor mij echt een uitzondering is op een vrije dag. Hmmm.. Wat zou ik eerst doen? Ik had even mijn laptopje aangezet 's morgens uit nieuwsgierigheid. Ik werd overweldigd door berichtjes via MSN vanuit België. Het deed wel goed om even contact te hebben met hen. Ik heb wel tegen mijzelf gezegd, dat ik niet TE veel contact ga zoeken met België, zodat ik mijn verblijf niet moeilijk ga maken, om heimwee te voorkomen. In ieder geval het lukt aardig om mij hier goed te voelen. Er zijn nog geen traantjes gevloeid; gelukkig. Na even contact te hebben gehad met thuis om aan te geven dat ik goed en wel ben aangekomen, ben ik mij toch maar eens wat gaan verfrissen om de buurt te gaan verkennen.
In mijn straat zijn er veel winkels waar je onder andere je winkelwaren kan kopen. Dat heb ik die dag dan ook gedaan. Ik ben mijn boodschappen gaan doen in 'Food Basics'. Je kan dit een beetje vergelijken met de kleine Super-GB in Genk. Een aantal dingen zoals oa handdoeken heb ik hier niet kunnen vinden, maar als je de 'streetcar' neemt en de metro dan kom je uit in verschillende shoppingmalls met andere grotere Supermarkets waar je alles wat je maar wil kan terugvinden. Voor de rest ben ik maandag niet verder dan mijn straat gegaan, aangezien ik mijn kamertje nog moest inrichten =)
Mijn kamer vind ik echt gezellig en het is natuurlijk fijn dat wanneer je met 3 huisgenoten samenleeft, je voor jezelf nog een eigen stekje hebt. Vlakbij 'Food Basics' ligt een shoppingcenter 'Gerrard Square' waar er allerlei andere soorten winkels liggen en waar ik mijn geld kan afhalen. Dit is dus ook binnen handbereik. 's Avonds heb ik hier een Subway- broodje gegeten met lekkere groentjes, wat je ook kan terugvinden bij ons in Hasselt. Ze gooien je hier bij wijze van spreken dood met allerlei eten, vooral Fast- food, maar ook veel Aziatisch eten en koffie-shopjes met lekkere gebakjes, etc. Dit is dus de reden waarom de meeste mensen hier uit- huis eten. Mmm... toch maar proberen om voor mijzelf wat te koken in mijn appartement.
De dag was snel om en tegen 6PM kwamen mijn roommates terug van weggeweest en hebben we verder kennisgemaakt, beetje TV gekeken en hebben we 'Jungle Speed' en 'UNO' gespeeld. Ongelofelijk dat ze UNO kennen :D Echt plezant... Volgende keer doen we het dan eens met een lekker drankje?, zeiden ze dan. Gekke Mexicaantjes, maar super vriendelijk en heel open naar andere mensen toe. Die avond na de spelletjes was ik alweer moe en ben ik gaan slapen. Misschien een beetje last van een jetlag?
Dinsdag werd ik rond 10AM ongeveer wakker geloof ik. Weer niet zo laat, als mijn normaal dagverloop op een vrije dag, maar ik denk dat door deze nieuwe omgeving je niet lang wil slapen en natuurlijk lig ik vlakbij de metro's en het drukke verkeer buiten. Rond 11AM ben ik voor mijn TTC-pasje gaan kijken. Hiermee kan ik alle bussen, metro's en trams nemen wanneer en hoeveel ik maar wil. Dit is een maand geldig en is niet zo echt goedkoop, maar is nodig om mij te kunnen verplaatsen naar mijn stageplaats dat een klein half uurtje rijden van mij af ligt. Ik heb mij ook een SIM-kaartje aangeschaft, zodat ik mijn GSM in vooral noodgevallen kan gebruiken als ik onderweg ben of af en toe een berichtje kan doen. De metro's kan je om de 5min. nemen en dit geldt ook voor de bussen en de streetcars(trammen). Deze shoppingmall in Dundas(Eaton) kan je vergelijken met het shoppingcentrum in Wijnegem. Héél groot dus en is fijn om er binnen in rond te wandelen. De winkels zelf heb ik nog niet echt bezocht, maar dat komt later nog wel ;-) 'I Love Shopping'
Hierna was het ongeveer tijd om terug te keren naar mijn stekje, om daar mijn heerlijke Spaghetti voor te bereiden en het resultaat mag gegeten worden! Jammie!
Zelfs mijn huisgenoten vonden het heerlijk! Alleen dat ze in Mexico alles, maar dan ook alles graag pikant eten! Ze hebben een Mexicaans sausje hier gevonden; Really HOT! Je mond staat in brand en dan zeggen ze tegen u dat het nog maar een laag niveau is voor hun en het nog Pikanter mag... Jeetje!
Die dag was ik HEEL erg moe en ben ik na wat TV te hebben gekeken al gaan slapen. De volgende dag(woensdag) heb ik afgesproken met Diana en Raquele(Rach) na hun schooluren om iets te gaan eten om 1PMin Eglinton(in de buurt van hun College waar ze Engels volgen). Hopelijk geen Mc Donalds,aub!
Wednesday, 03/03.
Vandaag de belangrijk dag: Meeting with the CICC. De ontmoeting met de begeleiders, mijn mentor Sue en mijn contactpersoon Kim ging heel vlotjes. Wat zijn het enorm vriendelijke en open mensen! Ze verwelkomen je direct en geven je een specifieke rondleiding doorheen het centrum. Ze zijn ook heel flexibel in hun werk(systeem). We hebben zowat mijn uren besproken en heb de kinderen al eens gezien. Heel klein, lief en speels. Mijn verwachting van het centrum was wel een beetje anders. Ik had gedacht dat dit gebouw véél groter ging zijn, maar de leefruimtes zijn klein, compacter en iedereen loopt er druk in de weer om de kinderen te begeleiden. De leefruimtes zijn mooi en goed visueel ingericht met veel kleuren en geordende kastjes. Ieder kind heeft een 'volunteer'(individuele begeleider) om de ontwikkeling beter te kunnen stimuleren. Hierbuiten houden ze ook sensoriële sessies zoals o.a. een muzieksessie, waar ze een aantal liedjes zingen met de kinderen. Er wordt ook veel aandacht besteed aan visuele ondersteuning zoals pictogrammen, heen- en weer- schriftjes, voorwerpen, etc. De doelgroep in de 'Preschool' bestaat uit 32 kinderen(dit wordt gesplitst) met verscheidene diagnoses zoals het Down- syndroom, mentale beperkingen, zicht- of hoorproblemen, etc. van 2 tot 4 jaar. In de namiddag help ik om 5 kinderen van 4 tot 6 jaar te begeleiden die een ASS- diagnose of een downsyndroom hebben. Deze laatste groep behoort tot de 'Kindergarten'. Ik kijk er naar uit om maandag om 8.30AM te beginnen en eindig mijn dag om ongeveer 4.30PM. Een lange maar ik denk een leerrijke dag, want de eerste dag mag ik vooral observeren en hun werkmethodes leren kennen. Spannend!
Na deze warme meeting was het iets na 12.00u 's middags en was ik ruim op tijd om af te spreken met mijn Mexicaantjes. We zijn iets gaan eten in 'Cafè Crêpes'. HEEERLIJK gewoon, die lekkere pannenkoeken! Dat heeft mij echt gesmaakt. Een heel gezellig, koffiehuisje waar je allerlei lekkernijen kan bestellen. Zelf heb ik een pannenkoek met banaan, vanille-ijs en chocoladesaus gegeten, Mmm! Het was een gezellig onderonsje. Die dag heb ik een Japanner van Tokio(vriend van de Mexicaantjes) leren kennen. Wat een grappige kerel! Hij is hier zoals de meisjes ook aan het studeren en vandaag wou hij een interview afleggen over de Mexicaanse gewoontes. Hierna zijn we doorgewandeld naar de Subway en de metro gepakt richting 'Museum in Queen's park' waar je iedere woensdag gratis een bezoekje kan brengen aan het History-Museum waar je fosielen en Dinosaurussen kan terugvinden. Echt magisch om naar de kijken en als je geïnteresseerd bent in de Egyptische geschiedenis, kan je hier ook veel van terugvinden zoals mummies, farao's, hiërogliefen, etc. (Foto's zie Album San-in-Canada). Het uurtje vloog al snel voorbij wanneer je gezonken bent in de geschiedenis. Buiten begon het al aardig donker te worden en we slenterden verder voorbij een mooi uitzicht op de CN-Tower met wat sneeuw hier en daar! Terug de metro op onderweg naar ons cultureel stekje, hebben we nog snel een warme maaltijd klaargemaakt en zijn we op zoek gegaan naar een cafeetje om onze avond af te sluiten. We wilden eerst iets gaan drinken in Margerita's maar dat bleek gesloten te zijn. Het is volgens mij meer een restaurant, ook al lijkt het enorm op een Spaanse Bar. Daar stonden we dan, Diana, Rach en ik, -20 graden en al springend om warm te krijgen, nadenkend over waar we naartoe kunnen gaan. In diezelfde straat nog, kwamen we een kleine Karaoke-Bar tegen waar amper iemand aanwezig was. Toch besloten we om hier binnen te gaan en ene te drinken. De muziek sprak ons wel aan en we hebben met ons 3 één grote 'Pitcher' besteld. Dit is een zo wat anderhalve liter kan bier voor maar liefst $10,5(=ongeveer €6). Het bier smaakte ons en na een gezellige babbel, waarbij onze oogjes na een aantal uurtjes bijna dichtvielen, zijn we terug naar Jones Avenue gegaan en ons bedje ingekropen. Wat een zalige, drukke dag!
Je kan merken dat ik hier al vrij goed ben gesetteld en Toronto mij enorm bevalt. De ideale plek voor je studentenleven te beleven of af te sluiten en andere culturen te leren kennen!
See you later! Adios!
maandag 2 februari 2009
On my way ...
Wat was het gisteren een LANGE en drukke dag! 'Unbelievable'
Zaterdagnacht ben ik rond 3u gaan slapen en natuurlijk heb ik niet veel mijn oogjes dicht kunnen doen. Iets voor 7u er terug uit om de grote dag te beginnen. Heb een muziekje opgezet en rond 8u was het tijd om mijn 'Thuis' te verlaten...
Heel zenuwachtig, maar toch popelend om op het vliegtuig te zitten, reden we naar Zaventem in Brussel. Mijn maag lag de komende uren helemaal ondersteboven en kon niet veel binnenkrijgen. Jammer genoeg stond er een heerlijke, GROTE, Cola-Light voor mijn neus, waar ik toch niet veel aan had. Samen met mijn ouders en Saar, mijn lieve zus, waren we aan het aftellen, tot het moment om 11.15u aankwam, ons afscheid... Het was wel even slikken, maar ik wou zo snel mogelijk door de gate om het allemaal te laten bezinken. Bij de check-in heb ik nog even moeten wachten en ondertussen mijn Mp3-ke in mijn oren gestopt.
Eens het vliegtuig op richting London Heathrow ging het allemaal relaxer. Deze eerste vlucht ging ongelofelijk snel voorbij, aangezien het maar een klein uurtje vliegen is. De luchthaven in London is gigantisch en de drukte overweldigd u. Gelukkig stond alles goed aangegeven en met een beetje hulp van mijn woordenschat Engels heb ik een busje kunnen nemen van Terminal 1 naar Terminal 3. Hier ben ik op zoek gegaan naar iets om te knabbelen. Bij CafèItalia een lekkere pizza Margerita met een Cola-Light. Dat heeft mij echt goed gedaan =)
Hierna moest ik nog een kleine 2 uurtjes wachten, voordat ik mij moest in-checken. Een verschil tussen het Engels in Canada en in London, wat ik tot nu toe heb ontdekt, is dat je de Britten amper kunt verstaan en de Canadezen de meeste woorden goed accentueren. GELUKKIG! Het vliegtuig van de maatschappij waarmee ik vloog 'Air Canada' geeft je wel een veilig gevoel. Je wordt goed begeleid en het interieur is mooi afgewerkt. Nu nog hopen dat dat hetzelfde geldt voor het machinale gedeelte =)
Eigenlijk is deze dag toch snel omgevlogen. De vlucht naar Canada duurde ongeveer 8u en toch heb ik mij niet verveeld. Je kon wat filmpjes of TV kijken, radio of cd's beluisteren, etc. Tussendoor heb ik ook wat geslapen. Het enige nadeel is dat ik wat pijn had aan mijn rug en mijn benen. Een TIP: Ga een paar keer een wandelingske doen in het vliegtuig!
's Avonds om 6.55 PM aangekomen in Toronto Pearson Int., wou ik zo snel mogelijk richting 'Baggage' gaan, zodat ik kon bellen naar Roxane en Joshua (verantwoordelijken Appartement) om te zeggen dat ik gearriveerd ben. Eerst nog door de Douanes en de Immigratie- dienst waar ze mij vroegen wat ik hier in Canada kwam doen. Strenge controles hier, wat niet meer dan normaal is. Wat was ik OPGELUCHT toen ik mijn koffer zag passeren! Ik heb mij vlug een karretje van $2 aangeschaft, zodat ik ondertussen ook muntjes had om te bellen en ik geen snoepje moest gaan kopen :D Na mijn telefoontje stak ik mijn neusje uit de luchthaven en heb mij een taxi genomen richting 229 Jones Avenue, mijn toekomstig stekje. Je kan wel zeggen dat een ruim aanbod van transport hier in Canada (vooral in Toronto) van toepassing is). Mijn taxi- chauffeur bracht mij doorheen een stukje Toronto en het uitzicht is hier fantastisch! Fantastisch groot en fantastisch druk! De hoge flatgebouwen en het mooie uitzicht op de CN-Tower laten je aanvoelen hoe klein en compacter België eigenlijk wel is...
De Mc Donalds, the mall 'Gerrard Square' en de supermarket 'Basic Food' gepasseerd, gaven mij de indruk dat ik nog geen 5 minuten hier vandaan verblijf. Wat is het fijn om alles bij de deur te hebben. Ontzettend veel bussen die je voor je huisdeur kan nemen, metro's, taxi's, etc. Het maakt niet veel uit wanneer je verloren loopt. Je vindt in ieder geval je weg terug, door het aanzienlijk transport binnen handbereik.
Hierna mijn koffers uitgeladen en de taxi- chauffeur betaald, kwamen Roxane en Joshua aangelopen. 'Hiii San', klonk het van ver. Echt een verwelkomend gevoel krijg ik van hen. Ze namen meteen mijn koffers de trappen op, aangezien ik mijn grote koffer absoluut niet naar boven kreeg. Pff, volgende keer toch wat minder meenemen =)
Hier stonden we dan, voor appartement nr 1, wachtend op mijn roommates, of geen roommates, op een appartement met kakkerlakken, of zonder ratjes in de hoeken. Toen zaten ze daar! Mijn 3 Mexicaanse huisgenoten! Ik dacht bij mezelf: "Dit gaat spannend worden." Het zijn 3 heel vriendelijke studenten. 2 meisjes van 18 jaar en een jongen van 19, dat een tijdje op vakantie is in Toronto. Eerst hadden Roxane en Joshua mij wat rondgeleid, nuttige informatie meegedeeld en uiteindelijk mijn sleutels gegeven. Hier stond ik dan! In Canada, klaar om mij wat te settelen. We hebben met ons 4 wat kennisgemaakt, waardoor ik ondertussen mijn gebrekkig grammaticaal Engels wat kon uitproberen. Diana en Raquele zijn hier al enkele maanden voor hun studie Engels wat ze volgen in Eglinton College. Gabri is een goede vriend van de 2 meisjes en gaat volgende week terug naar Mexico. Raquele verblijft hier tot 20 Februari ongeveer en Diana vertrekt ook helaas ergens al in Maart. Hun verblijf in Toronno(zoals de Canadezen het zeggen), zit er dan al op. Toch hebben we nog wat tijd om elkaar wat beter te leren kennen en een deel van onze tijd samen te spenderen. Yoeri zal hierna rond het einde van Maart aankomen in Toronto en met hem zal ik dan het appartement verder delen. Tegen die tijd, kan ik hem zelfs wat Spaans aanleren =)
Rond 23u (5u 's nachts Belgische tijd), kreeg ik mijn klopje. Het was een lange dag geweest en het tijdsverschil is toch wel wat wennen. Ik heb met mijn roommates nog een stukje film gekeken en toen heb ik mijzelf toch maar half slaapwandelend begeleid naar mijn TWEE- PERSOONSBED, zalig! Na een kort gesprekje met Yoeri, die nog steeds wakker was, had ik wel zo een overweldigend gevoel, en ook een twijfelend. Enerzijds dacht ik, hoe gaat het nu verder gaan? Wat ga ik morgen doen? Wat ga ik eerst doen? Hoe vinden mijn roommates mij? Ga ik het hier wel naar mijn zin hebben? ... en anderzijds, wat een nieuw begin, een unieke ervaring, een andere omgeving, veel verschillende mensen met verschillende culturen en toch weer hetzelfde, wat een ...
Maandag is mijn eerste echte dag in Toronto en zal ik de buurt wat gaan verkennen. Ik heb veel dingen op mijn planning staan en zal mij niet echt vervelen. Daarbuiten kan ik mij altijd voorbereiden op mijn stageperiode dat mij al voor een stukje woensdag te wachten staat.
Wat de komende dagen, weken en maanden mij te wachten staat, zullen we dan wel zien. Nu doe ik eerst mijn oogjes dicht ...
Zaterdagnacht ben ik rond 3u gaan slapen en natuurlijk heb ik niet veel mijn oogjes dicht kunnen doen. Iets voor 7u er terug uit om de grote dag te beginnen. Heb een muziekje opgezet en rond 8u was het tijd om mijn 'Thuis' te verlaten...
Heel zenuwachtig, maar toch popelend om op het vliegtuig te zitten, reden we naar Zaventem in Brussel. Mijn maag lag de komende uren helemaal ondersteboven en kon niet veel binnenkrijgen. Jammer genoeg stond er een heerlijke, GROTE, Cola-Light voor mijn neus, waar ik toch niet veel aan had. Samen met mijn ouders en Saar, mijn lieve zus, waren we aan het aftellen, tot het moment om 11.15u aankwam, ons afscheid... Het was wel even slikken, maar ik wou zo snel mogelijk door de gate om het allemaal te laten bezinken. Bij de check-in heb ik nog even moeten wachten en ondertussen mijn Mp3-ke in mijn oren gestopt.
Eens het vliegtuig op richting London Heathrow ging het allemaal relaxer. Deze eerste vlucht ging ongelofelijk snel voorbij, aangezien het maar een klein uurtje vliegen is. De luchthaven in London is gigantisch en de drukte overweldigd u. Gelukkig stond alles goed aangegeven en met een beetje hulp van mijn woordenschat Engels heb ik een busje kunnen nemen van Terminal 1 naar Terminal 3. Hier ben ik op zoek gegaan naar iets om te knabbelen. Bij CafèItalia een lekkere pizza Margerita met een Cola-Light. Dat heeft mij echt goed gedaan =)
Hierna moest ik nog een kleine 2 uurtjes wachten, voordat ik mij moest in-checken. Een verschil tussen het Engels in Canada en in London, wat ik tot nu toe heb ontdekt, is dat je de Britten amper kunt verstaan en de Canadezen de meeste woorden goed accentueren. GELUKKIG! Het vliegtuig van de maatschappij waarmee ik vloog 'Air Canada' geeft je wel een veilig gevoel. Je wordt goed begeleid en het interieur is mooi afgewerkt. Nu nog hopen dat dat hetzelfde geldt voor het machinale gedeelte =)
Eigenlijk is deze dag toch snel omgevlogen. De vlucht naar Canada duurde ongeveer 8u en toch heb ik mij niet verveeld. Je kon wat filmpjes of TV kijken, radio of cd's beluisteren, etc. Tussendoor heb ik ook wat geslapen. Het enige nadeel is dat ik wat pijn had aan mijn rug en mijn benen. Een TIP: Ga een paar keer een wandelingske doen in het vliegtuig!
's Avonds om 6.55 PM aangekomen in Toronto Pearson Int., wou ik zo snel mogelijk richting 'Baggage' gaan, zodat ik kon bellen naar Roxane en Joshua (verantwoordelijken Appartement) om te zeggen dat ik gearriveerd ben. Eerst nog door de Douanes en de Immigratie- dienst waar ze mij vroegen wat ik hier in Canada kwam doen. Strenge controles hier, wat niet meer dan normaal is. Wat was ik OPGELUCHT toen ik mijn koffer zag passeren! Ik heb mij vlug een karretje van $2 aangeschaft, zodat ik ondertussen ook muntjes had om te bellen en ik geen snoepje moest gaan kopen :D Na mijn telefoontje stak ik mijn neusje uit de luchthaven en heb mij een taxi genomen richting 229 Jones Avenue, mijn toekomstig stekje. Je kan wel zeggen dat een ruim aanbod van transport hier in Canada (vooral in Toronto) van toepassing is). Mijn taxi- chauffeur bracht mij doorheen een stukje Toronto en het uitzicht is hier fantastisch! Fantastisch groot en fantastisch druk! De hoge flatgebouwen en het mooie uitzicht op de CN-Tower laten je aanvoelen hoe klein en compacter België eigenlijk wel is...
De Mc Donalds, the mall 'Gerrard Square' en de supermarket 'Basic Food' gepasseerd, gaven mij de indruk dat ik nog geen 5 minuten hier vandaan verblijf. Wat is het fijn om alles bij de deur te hebben. Ontzettend veel bussen die je voor je huisdeur kan nemen, metro's, taxi's, etc. Het maakt niet veel uit wanneer je verloren loopt. Je vindt in ieder geval je weg terug, door het aanzienlijk transport binnen handbereik.
Hierna mijn koffers uitgeladen en de taxi- chauffeur betaald, kwamen Roxane en Joshua aangelopen. 'Hiii San', klonk het van ver. Echt een verwelkomend gevoel krijg ik van hen. Ze namen meteen mijn koffers de trappen op, aangezien ik mijn grote koffer absoluut niet naar boven kreeg. Pff, volgende keer toch wat minder meenemen =)
Hier stonden we dan, voor appartement nr 1, wachtend op mijn roommates, of geen roommates, op een appartement met kakkerlakken, of zonder ratjes in de hoeken. Toen zaten ze daar! Mijn 3 Mexicaanse huisgenoten! Ik dacht bij mezelf: "Dit gaat spannend worden." Het zijn 3 heel vriendelijke studenten. 2 meisjes van 18 jaar en een jongen van 19, dat een tijdje op vakantie is in Toronto. Eerst hadden Roxane en Joshua mij wat rondgeleid, nuttige informatie meegedeeld en uiteindelijk mijn sleutels gegeven. Hier stond ik dan! In Canada, klaar om mij wat te settelen. We hebben met ons 4 wat kennisgemaakt, waardoor ik ondertussen mijn gebrekkig grammaticaal Engels wat kon uitproberen. Diana en Raquele zijn hier al enkele maanden voor hun studie Engels wat ze volgen in Eglinton College. Gabri is een goede vriend van de 2 meisjes en gaat volgende week terug naar Mexico. Raquele verblijft hier tot 20 Februari ongeveer en Diana vertrekt ook helaas ergens al in Maart. Hun verblijf in Toronno(zoals de Canadezen het zeggen), zit er dan al op. Toch hebben we nog wat tijd om elkaar wat beter te leren kennen en een deel van onze tijd samen te spenderen. Yoeri zal hierna rond het einde van Maart aankomen in Toronto en met hem zal ik dan het appartement verder delen. Tegen die tijd, kan ik hem zelfs wat Spaans aanleren =)
Rond 23u (5u 's nachts Belgische tijd), kreeg ik mijn klopje. Het was een lange dag geweest en het tijdsverschil is toch wel wat wennen. Ik heb met mijn roommates nog een stukje film gekeken en toen heb ik mijzelf toch maar half slaapwandelend begeleid naar mijn TWEE- PERSOONSBED, zalig! Na een kort gesprekje met Yoeri, die nog steeds wakker was, had ik wel zo een overweldigend gevoel, en ook een twijfelend. Enerzijds dacht ik, hoe gaat het nu verder gaan? Wat ga ik morgen doen? Wat ga ik eerst doen? Hoe vinden mijn roommates mij? Ga ik het hier wel naar mijn zin hebben? ... en anderzijds, wat een nieuw begin, een unieke ervaring, een andere omgeving, veel verschillende mensen met verschillende culturen en toch weer hetzelfde, wat een ...
Maandag is mijn eerste echte dag in Toronto en zal ik de buurt wat gaan verkennen. Ik heb veel dingen op mijn planning staan en zal mij niet echt vervelen. Daarbuiten kan ik mij altijd voorbereiden op mijn stageperiode dat mij al voor een stukje woensdag te wachten staat.
Wat de komende dagen, weken en maanden mij te wachten staat, zullen we dan wel zien. Nu doe ik eerst mijn oogjes dicht ...
Abonneren op:
Reacties (Atom)
